An Maogmang Kabayo

Sabi kang beer na iniinom ko, (punyeta, happy horse pati baga ini!)
maray man daa ta binakal ko siya ta kaipuhan ko talaga daang masipa,
matamaan para magimata sa kahibangan ko.

Pero ang sabi ko man: pumundo ka,
dapat pinapabagol mo ang sakong
mga kakulugan para makaturog na ako.

Alagad, sa paghigda ko, dai naiwasan na maghurop-horop...
Tano daw ta inaapod kang tawo na kahibangan an pagpadangat
na tataong maghalat, na udok sa boot na mapahunod kung kinakaipuhan?

Ini na daw ang kahulugan ngonyan kan satuyang pagiging tawo,
an magtubod na kita natural na makasadiri asin mayong
capacedad na magsakripisyo para sa iba?

Inda, makadisganar pagpara-isipon ang mga kahaputan
na ang mga kasimbagan lantadan na sinasampaling
ang mga natatadang pang may pagtubod sa kamarayan
kang mga aki ni Adan.

Kamarayan na sa pagagi kang panahon
garo bago pinili ta nang lingawan
arog kang paglipas kang mga bagay-bagay na uso.

Uso pa daw kaya ngonyan ang mga amigo asin amigang
mayong ibang kamawotan
kundi an saimong pagtalubo sa katanosan?

Igwa pa daw mga barkada na dai
maduwa-duwang pilion ang tama
maski makulgan ka pa
para sana maibalik ka
sa dalan na dapat mong
lakbayon?

Inda, punyeta nagsasakat na sa sakuyang luong
ang tama kang sikad kang pulang kabayo.

Basta, ang aram ko lang
dai ako mabasol
ta ako nagpahunod
para sa sarong barkada
asin para sa tawong
nagpamati uli sako
pagkatapos nin limang taon
kan hamis asin pait
kan danay na pagkamoot.

Siguro, tama na sa ngonyan para sako
na ako may namati giraray na pagmakulog,
na ako nakanuod giraray na
minsan mas maray na buhian
an sarong bagay
na dai mo kayang butasan.

Tanganing sa tamang panahon
kung magbalik man iniyo
mas malinaw na saimo
an saiyang halaga
asin mas malinaw saiya
kung gano mo siya
tinawan asin tinatawan
importansiya...