Sabi kan kadakulan sainda
Dai ko na daa sabihon saiya
Mayo man daang point
Ta dai ko man ngani ipu-pursue
Naiintindihan ko man sinda
Habo lang nindang maging kumplikado ang sitwasyon
O siguro habo lang nindang makulugan pa ako...
PERO, PUNYETA!!!
Tano pagmati ko garo mansusulot lugod ako
Pag sinabi ko saiya
Or even worse, pag pinursue ko siya?
Don't I have the damned right?
Am I just an expendable pawn in this war game?
Tano garo mayo man lang nakaisip na magsabing
Take your chance, man?
Dahil aram nindang kaya kong magsakripisyo?
O dahil obvious na magiging "olats" ako digdi?
Ta daw ta kaipuhan pang may mga hapot
na arog kang "sigurado ka dyan sa namamati mo?"
NI INA NIYA, bakong pwede man na himation asin riparuhon na lang
ang pagsakit sa kada hinangos ko?
Aram ko man ang lugar ko
Pero masaklapon lang
Na garo malinawon sainda
Na ako talaga dapat
ang magrayo, magpaubaya
asin magpasan ning kalbaryo.
Sabagay, kasalan ko man
na magsuksok sa shit-hole
kaya dai man pwedeng mambasol
why I feel like the stinkiest of shit.
Pabayai na, ini man lang garo talaga ang silbi ko,
ang magsurat, magkua nin litrato, maglapigot
para sa ibang tao...
pirmi para sa ibang tao...
Pero kung aram lang nindo
ang gabat, ang lanit, ang pait,
ang kulog
siguro dai kamo mangalas
kung tano,
DIPUTA, gadan na naman si rex...:'C
DISCLAIMER: This is not intended to state or imply any grudge to anyone I beg your indulgence to understand that this is just an expression of a soul's lament...And please excuse my profanity, it wouldn't have the same impact without them...On last note, please try to steer clear of having the same fate as I, it's unbearable...
Tuesday, June 15, 2010
An Maogmang Kabayo
Sabi kang beer na iniinom ko, (punyeta, happy horse pati baga ini!)
maray man daa ta binakal ko siya ta kaipuhan ko talaga daang masipa,
matamaan para magimata sa kahibangan ko.
Pero ang sabi ko man: pumundo ka,
dapat pinapabagol mo ang sakong
mga kakulugan para makaturog na ako.
Alagad, sa paghigda ko, dai naiwasan na maghurop-horop...
Tano daw ta inaapod kang tawo na kahibangan an pagpadangat
na tataong maghalat, na udok sa boot na mapahunod kung kinakaipuhan?
Ini na daw ang kahulugan ngonyan kan satuyang pagiging tawo,
an magtubod na kita natural na makasadiri asin mayong
capacedad na magsakripisyo para sa iba?
Inda, makadisganar pagpara-isipon ang mga kahaputan
na ang mga kasimbagan lantadan na sinasampaling
ang mga natatadang pang may pagtubod sa kamarayan
kang mga aki ni Adan.
Kamarayan na sa pagagi kang panahon
garo bago pinili ta nang lingawan
arog kang paglipas kang mga bagay-bagay na uso.
Uso pa daw kaya ngonyan ang mga amigo asin amigang
mayong ibang kamawotan
kundi an saimong pagtalubo sa katanosan?
Igwa pa daw mga barkada na dai
maduwa-duwang pilion ang tama
maski makulgan ka pa
para sana maibalik ka
sa dalan na dapat mong
lakbayon?
Inda, punyeta nagsasakat na sa sakuyang luong
ang tama kang sikad kang pulang kabayo.
Basta, ang aram ko lang
dai ako mabasol
ta ako nagpahunod
para sa sarong barkada
asin para sa tawong
nagpamati uli sako
pagkatapos nin limang taon
kan hamis asin pait
kan danay na pagkamoot.
Siguro, tama na sa ngonyan para sako
na ako may namati giraray na pagmakulog,
na ako nakanuod giraray na
minsan mas maray na buhian
an sarong bagay
na dai mo kayang butasan.
Tanganing sa tamang panahon
kung magbalik man iniyo
mas malinaw na saimo
an saiyang halaga
asin mas malinaw saiya
kung gano mo siya
tinawan asin tinatawan
importansiya...
maray man daa ta binakal ko siya ta kaipuhan ko talaga daang masipa,
matamaan para magimata sa kahibangan ko.
Pero ang sabi ko man: pumundo ka,
dapat pinapabagol mo ang sakong
mga kakulugan para makaturog na ako.
Alagad, sa paghigda ko, dai naiwasan na maghurop-horop...
Tano daw ta inaapod kang tawo na kahibangan an pagpadangat
na tataong maghalat, na udok sa boot na mapahunod kung kinakaipuhan?
Ini na daw ang kahulugan ngonyan kan satuyang pagiging tawo,
an magtubod na kita natural na makasadiri asin mayong
capacedad na magsakripisyo para sa iba?
Inda, makadisganar pagpara-isipon ang mga kahaputan
na ang mga kasimbagan lantadan na sinasampaling
ang mga natatadang pang may pagtubod sa kamarayan
kang mga aki ni Adan.
Kamarayan na sa pagagi kang panahon
garo bago pinili ta nang lingawan
arog kang paglipas kang mga bagay-bagay na uso.
Uso pa daw kaya ngonyan ang mga amigo asin amigang
mayong ibang kamawotan
kundi an saimong pagtalubo sa katanosan?
Igwa pa daw mga barkada na dai
maduwa-duwang pilion ang tama
maski makulgan ka pa
para sana maibalik ka
sa dalan na dapat mong
lakbayon?
Inda, punyeta nagsasakat na sa sakuyang luong
ang tama kang sikad kang pulang kabayo.
Basta, ang aram ko lang
dai ako mabasol
ta ako nagpahunod
para sa sarong barkada
asin para sa tawong
nagpamati uli sako
pagkatapos nin limang taon
kan hamis asin pait
kan danay na pagkamoot.
Siguro, tama na sa ngonyan para sako
na ako may namati giraray na pagmakulog,
na ako nakanuod giraray na
minsan mas maray na buhian
an sarong bagay
na dai mo kayang butasan.
Tanganing sa tamang panahon
kung magbalik man iniyo
mas malinaw na saimo
an saiyang halaga
asin mas malinaw saiya
kung gano mo siya
tinawan asin tinatawan
importansiya...
Thursday, June 3, 2010
The Many Damned Hows
How do you convince a man whose head has outgrown his hat
that he is not the center of the universe?
How do you persuade the rest of the Homo Sapien race
that laughter is not the end all of this shitty world
and that it is not a damned sin to be emotional at times?
How do you cope with your need to recuperate
when the cause is also the cure
and you are too afraid, too weary and just too damn tired
to even consider it exists?
How do you find it in your heart to trust people once more,
when those closest to you have failed you, betrayed you and left you hanging?
How would you muster the courage
to pursue the one who makes you happy
when that very same person
is also the source of your dear friend's joy?
How can you let go of everyone you treasure,
how would you remain unattached to things
and still be human?
How can you make people listen,
when it has been ingrained in their minds
that talking is better?
How can you seek for answers, venture into this risky world
when your brain is wrung, heart is maimed and your too petrified
that the very breeze might extinguish
the dying embers of your soul?
How do you prevent yourself from being a stone?
How do you resist the curse of being unmoving, unfeeling and withering
when the forces of the earth have pulverized your once unquenchable spirit
and sent you back to join the soil, forever indistinguishable
and eternally bound to be trampled on by passersby?
that he is not the center of the universe?
How do you persuade the rest of the Homo Sapien race
that laughter is not the end all of this shitty world
and that it is not a damned sin to be emotional at times?
How do you cope with your need to recuperate
when the cause is also the cure
and you are too afraid, too weary and just too damn tired
to even consider it exists?
How do you find it in your heart to trust people once more,
when those closest to you have failed you, betrayed you and left you hanging?
How would you muster the courage
to pursue the one who makes you happy
when that very same person
is also the source of your dear friend's joy?
How can you let go of everyone you treasure,
how would you remain unattached to things
and still be human?
How can you make people listen,
when it has been ingrained in their minds
that talking is better?
How can you seek for answers, venture into this risky world
when your brain is wrung, heart is maimed and your too petrified
that the very breeze might extinguish
the dying embers of your soul?
How do you prevent yourself from being a stone?
How do you resist the curse of being unmoving, unfeeling and withering
when the forces of the earth have pulverized your once unquenchable spirit
and sent you back to join the soil, forever indistinguishable
and eternally bound to be trampled on by passersby?
Subscribe to:
Comments (Atom)